Een voorstellingsavond uit het leven van Pauli Yap!

Untitled design-8

Foto: Jan Bensliman

Woensdag 17 feb
17.40 uur
Nog even een ovenpizza met wat tomaten erbij klaar zetten. Vanavond eten de kinderen met z’n tweëen. Volgens mij maken ze het altijd best gezellig, samen aan tafel, met de hond op een eigen stoel ertussen.

17.50
De auto in. Wat een zegen is zo’n tomtom toch. Kan ik me gedwee naar De Lawei in Drachten leiden en zie ik precies hoe laat ik er ben.

18.41
“U heb uw bestemming bereikt”. Hè? De Lawei heeft toch geen groene ramen? Ik ben er het najaar nog geweest, maar dit herinner ik me niet. Bij navraag blijkt het de achteringang van De Lawei te zijn.

18.43
Een jongeman achter de balie ziet me binnenkomen. “Ik kom voor Life is Beautiful” zeg ik. “Goh, mevrouw, dan bent u wel erg vroeg. De voorstelling begint pas om 20.15 uur”.
Na uitleg (“o, nu zie ik het, ik herken u van de poster!”) leidt hij me door een zigzag van gangen naar de kleedkamer. Dit vind ik niet zo makkelijk meer terug, denk ik bij mezelf.

18.45
Klaasjes jas hangt er al, zie ik. Met m’n boeken onder m’n arm zoek ik de bühne. Deur door: opslagplaats. Andere deur door: weer op de gang. Deur door: artiestenfoyer (met allemaal dansers). Deur door: Ah, donkerte en daar zie ik de piano al in het podiumlicht staan. Jeroen, onze technicus, heeft alles weer mooi opgebouwd.

18.50
Elke voorstelling neem ik ruim de tijd om in te spelen. Kan ik weer wat wennen aan de Schimmel piano en de telkens andere akoestiek. Het is hier vrij droog en direct, schat ik zo in, maar het geluid reikt wel ver genoeg. Vaak vragen mensen me of ik niet liever op een concertvleugel had willen spelen, maar in de context van het hele verhaal past deze piano veel beter. Alice zelf speelde ook niet altijd op een superdeluxe instrument!

19.40
Omkleden, zenderen: Jeroen schuift het microfoontje achter mijn oor, zendertje schuif ik achter bij mijn broekband. Aan denken dat ik hem ‘loskoppel’ als ik straks nog even naar de wc ga, anders plonst ie zo de pot in…

19.43
soundcheck: top!

19.50
Bakje cruesli met yoghurt, bakje koffie, kletsen met Klaasje en Jeroen. David en Lieke komen ook nog even langs om ons toitoi te wensen. En nog snel naar de wc dus.

20.00
zaal open.

20.03
Klaasje: “Pauli, ik ga alvast in de coulissen zitten, hè. Toitoi.” Smak (eentje)

20.10
“Nog vijf minuten”. Jeroen komt altijd even langs, om aan te geven dat we zo gaan beginnen. Achter de coulissen probeer ik door een piepklein gaatje van het doek de zaal in te kijken. Volgens mij zit het heel aardig vol, aan het geroezemoes te horen ook.
Adem in, adem uit. Pffff.

20.15
Zaallicht dimt. Dia van Alice. Partita van Bach. De voorstelling is begonnen!

21.42
Applaus. Buigen. Applaus. Bloemen. Buigen. Podium af.

21.43
Weer terug in de kleedkamer. “Liep wel lekker, toch? Zaal luisterde aandachtig”. Zendertje af, kleren op de hanger, schoenen terug in de doos, boeken weer mee.

22.00
Wie zouden er geweest zijn, die ik ken? Ik zoek de hal, neem mijn spullen maar alvast mee, want het gezigzag van gangen snap ik nog steeds niet. Klaasje ben ik ook al kwijt, die wist de weg natuurlijk wel hier. Ah, daar zie ik bekenden uit een koor van me. Enthousiaste reacties. Fijn!

22.13
Meestal groet ik Klaasje en Jeroen nog even, maar in de grootte van de Lawei kom ik ze niet meer tegen. Nou, ik vind het wel best zo.

22.15
Auto in, ben ik ook niet te laat weer thuis. Zie ik Hoite ook nog even. “En, hoe was jouw dag?”

Untitled design-5

Pauli met man en kinderen na première Life is Beautiful! Foto: Jan Bensliman

Heeft u Life is Beautiful met Klaasje Postma en Pauli Yap nog niet gezien? Bekijk de speellijst van Life is Beautiful hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *